สองเรา ณ สองยาม

posted on 28 Aug 2012 20:59 by listening directory Travel, Diary
 
★★เอนทรีน้ำจิ้ม★★

ที่มีเรื่องชวนให้ต้องอมยิ้ม เบา เบา
 
 

.+.゚.+... กับสองเรา ณ สองยาม ...+.☆゚+.゚
 
 

อุ๊ยตายว้ายกรี๊ดดด!! ชื่อเอนทรีน่ารักเน๊อะ
((เน๊ะ++ มีชมตัวเอง))  
 
 
 
เรื่องของสองเรา ณ สองยาม ... อ๊ะ!!!
 
 
ก่อนอื่นต้องเท้าความก่อนว่า ...
ปีสองปีที่ผ่านมานั้น...ข้าน้อย เรียน ป.โท อยู่
ขณะกำลังที่กำลังเครียด เฟียด ประสาทแดกอยู่นั้น
เพราะใกล้จะต้องสอบวิทยานิพนธ์แล้ว ยังเฉื่อยชาไม่เขียนเล่มเลย
เลยแก้เครียดด้วยการพาตัวเองไปพักผ่อนสมอง...เล็กน้อย ....
 
ก็มันเครียดนี่เน๊อะ!!!!
 
 
ตัดสินใจไปพักผ่อน ... ก็จัดตระเตรียมการอย่างไว...ไวกว่า BTS อีกน่ะ!!!  
ได้ไปแล้ว เย้ ๆ ๆ !!!! ไปพักผ่อนหนนี้ ทำไมมันทรมานจังล่ะ?  
 
 
ก็เล่นหอบ THESIS เล่มเท่าบ้านไปด้วย
ปาหัวหมาหมาก็ตาย
มันจะได้พักผ่อนสมองมั๊ยนิ!!!!
 
 
 
เฮ้อ....มาถึง โรงแรมก็สี่ทุ่มแล้ว เหนื่อยสายตัวแทบขาด
ในเน็ตก็ไม่มีโรงแรมอีก ต้องลงมาที่ล็อบบี้ เพื่อใช้ wifi ณ จุดนี้เท่านั้น
 
 

ชิบหาย!!!  
wifi ดันมาตายเอาเวลานี้
ฮ่วย!!! เป็นหยังคึมาพังยามนิ !!!
 
 
อ๊ะ..ตรงล็อบบี้มีคอมพิวเตอร์ไว้ให้บริการเวลา wifi ตาย...
(อ๋อ...wifi มันตายบ่อย)
ไม่ไปเกิดใหม่เลยล่ะย่ะ ถ้าจะตายบ่อยขนาดนี้ ฮึ่ม!!!!  
 
 
ตรงจุดใช้คอมมีคอมตั้งอยู่ 3 เครื่อง
( เครื่องแรกดับอนาจไปก่อน wifi อีก )
( เครื่องสองแอบฆ่าตัวตายตาม wifi ไป )  
 

เอ่อ!!! นี่แกล้งตายใช่ป่ะ  
ยังอุตสาห์เหลือเครื่องสามเอาไว้
 
 
กดเปิดหน้าจอคอมได้ค่ะ พระเจ้า!!! สวรรค์!!!
มันช่างซาบซึ้งใจยิ่งนัก ปาดน้ำตาแล้วหา web browser
....เอิ่ม... มันไม่มี FireFox อ่ะ .... มันไม่มี Google Chrome อ่ะ ....
มันมีแต่ IE อ่ะ  ก็ได้ ๆ ๆ แล้วก็ดับเบิ้ลคลิกซะ!!!!  
 
Gmail .. Gmail .. อยู่ไหน...

ห๊ะ!!! เปลี่ยนภาษาไม่ได้
แล้วมันภาษาอะไรล่ะนิ??????
 
 
 
มันเป็นภาษาที่ข้าน้อยรู้จัก แต่...แต่ทว่า ไม่เข้าใจเลย T_T
 
 
 
คิดดูสิพี่น้อง ต้องไป copy อักษร ภาษาอังกฤษ จากเว็บที่เปิดค้างไว้ในคอม
(นี่มึงพยายามเป็นเลิศ หรือ โง่เป็นเยี่ยม ว่ะค่ะเนี่ย)  
 
หดหู่ตัวเอง!!!
แลดูเป็นเอนทรีแฉเจ้าของบล็อคยังไงไม่รู้แหะ!!!  
 
ระหว่างนั้น เราก็เปิด Notebook ไว้ข้าง ๆ คอมของโรงแรมควบคู่กัน
เผื่อว่า wifi จะ come back
 
 
 
ระหว่าง งม ๆ ซาว ๆ อยู่นั้น อ๊ากกกกกกก เปิด Gmail ได้แล้ว
(เป็นการเปิดเมล์ที่ใช้เวลานานมาก)
 
 
ขณะนั้นกำลังพยายามอ่านเมล์อยู่นั้น

คุณอา
(ดูจากหน้าตา เรียก "อา" ล่ะกัน)  

ก็โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ มานั่งข้าง ๆ เหมือนจะใช้คอม!!

เราเลยบอกไปว่า "คอมอีกสองเครื่องมันใช้ไม่ได้ค่ะ" เป็นภาษาอังกฤษ
แต่ดูเหมือนคุณอาท่านนั้น ไม่เข้าใจภาษาอังกฤษ  
 

เราเลยพยายามใช้ภาษามือ ชี้โบ้ยชี้ ชี้ ชี้..ไปทั่ว จนเข้าใจตรงกัน (รึเปล่า?)
คุณอาก็โอเค นั่งรอ (ประมาณว่า จะรอใช้คอมต่อจากเรา)  ...
เราก็โอเคค่ะ มิมีปัญหา เช็คเมล์แป๊บเดียว  
 

ระหว่าง เช็คเมล์
คุณอาก็นั่งดูเมล์ ดูเว็บที่เราเปิด  อ่านตามไปด้วย ....
เปิดเว็บนั้นเว็บนี้  เหลียวมอง นาฬิกา อ๊าาาาาาา ตีสองแล้ว
 
.... ยามสองบ้านเราสิน่ะ!!! .....
 
 
ระหว่างนั่งสนทนาพาทีกับคุณอาอยู่ ... แกก็ชี้มาที่โน็ตบุ๊ค
แล้วบอกประมาณว่า "เจ๋งอ่ะ ใช้คอมสองเครื่อง"  ...
ราก็อธิบายว่า "ไม่ใช่น่ะค่ะ  หนูปล่อยให้มันพยายามต่อ wifi อยู่"
(อธิบายเป็นภาษาอังกฤษ)
 
 
( ก็รู้นะว่า เค้าไม่เข้าใจ แต่จะให้อธิบายเป็นภาษาอะไรเล่า )
( ก็พูดเป็นอยู่ภาษาเดียวนี่นา ที่น่าจะเข้าใจตรงกัน)
 
 
แล้ว...ผู้รับสารอารมณ์ดีก็ยิ้ม แล้วพูดว่า " I can't speak english"  
 
 
‖‖( ‖´ ▽ `‖ )‖‖
 
 
เหอ ๆ ๆ  แล้วคุณอาก็พยายามชวนคุย ชี้โน่นชี้นั่น นั่งฮากันไป
(ที่ฮา ไม่ใช่อะไรหรอก ไม่รู้เรื่องกัน ต่างคนต่างฮา)

 แต่แกก็พยายามพูดศัพท์ ประมาณว่า Where, Where , From , From
..... เราเลยอธิบายตัวเองไป เรียบร้อย ...
หนูมาจากประเทศไทยค่ะ  Bangkok ...
 
คุณอารู้จัก Bangkok มั๊ยค่ะ??  
แกก็ยิ้มใหญ่เลย บอกว่า OK!!!  ...
 
 
กรี๊ดดดด เราสื่อสารกันรู้เรื่อง  
พอถามว่าเคยไปมั๊ย?
แกส่ายหัว ....
 
เอ๊ ไม่เคยไป รึว่า ไม่เข้าใจที่เราพูดน่ะ  
 
 
จากนั้น ก็เมาท์...ค่ะ ต่างคนต่างเมาท์
คนนึงพูดอังกฤษ ส่วนอีกคนก็พูดอังกฤษ ที่ งง งง กับอังกฤษที่ตัวเองพูด
 
 
จนเวลาผ่านไป สองชั่วโมง ... ถึงเวลาต้องกลับไปนอนแล้ว
 
จำใจกล่าวคำอำลาคุณอา

... โบกมือบ๊ายบาย....
 
 
 
สองคน 
 

 

สองยาม
 
 
 
ยังไม่ได้ถามไถ่ชื่อเสียงเรียงนาม